Puinhoop

Bijna 3 jaar geleden startten ze met het vernieuwen van de brug voor de deur. “Nee hoor mijnheer, er gaat echt niets mis. De bouwer zal alle maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat u nergens last van krijgt. En als er dan toch wat gebeurt kunt u dat gewoon claimen bij de verzekeraar”. Zelden zulke flauwekul uit de mond van een projectleider gehoord zo blijkt 3 maanden later wanneer ons pand als gevolg van de volledig foutief uitgevoerde werkzaamheden sterk naar rechts begint over te hellen.

Wat zijn we blij dat we voorafgaand aan de werkzaamheden advies hebben ingewonnen van een expert! Hij loodst ons door de voorbereidende fase heen, we stellen de gemeente en de bouwer alvast bij voorbaat aansprakelijk voor eventuele toekomstige schade. Er worden opnames gemaakt door of namens de gemeente en er worden meetpunten aangebracht aan het pand met beginwaarden die in een dossier verdwijnen. We zijn er klaar voor zo lijkt het.

Dan heeft de bouwer het briljante idee om eerst de huidige kadewand te verwijderen alvorens een damwand te slaan om zo de aangrenzende woningen te beschermen tegen wegzakken. Dan begint de ellende. Alles gaat zakken.

Bij het stenen pand naast ons ontstaan acute problemen. Het zakt met een sneltreinvaart zodat scheuren in de muren ontstaan, waterleidingen springen, deuren niet meer opengaan enzovoort. Er wordt groot alarm geslagen door de buren, het werk wordt stilgelegd en gelukkig worden direct noodmaatregelen getroffen.

Wij beginnen ook de gevolgen te merken maar omdat het huis grotendeels van hout is en dus een stuk lichter zakt het niet direct net zo snel en worden de bewegingen door het houten huis redelijk verwerkt. Het gaat echter geleidelijk steeds meer werken en dus steeds verder mis.

“Ja maar het huis stond toch al scheef? Wat zegt u, bij de buren is het inmiddels 11 centimeter verzakt? Goh dat is nou vervelend. Huurt u maar een timmerman in hoor, dan kan die de deuren wat bijschaven. De nota kunt u bij ons indienen”

Dat was dus tussen mei en juli 2005. In de periode erna zakt het hele huis centimeters weg. Overal ontstaan scheuren. Deuren sluiten niet meer en wekelijks zien we de situatie verergeren. Ik heb de moed allang opgegeven. Laat maar komen die aannemer, dit wordt toch niks meer. We gaan het allemaal wel zelf financieren. “Mooi niet” zegt ze strijdbaar. “Zij hebben deze schade veroorzaakt en ze zullen het tot de laatste cent vergoeden. Stel dat het bij het eigen huis van de expert gebeurt zou zijn. Dan zat hij er echt niet zo rustig bij”. Ik hoor het al niet meer, mijn kop zit in het zand…

Dan start een eindeloze strijd die gevoerd wordt met een ondertoon van wanhoop. Er wordt niet geluisterd en ondertussen zakt letterlijk de bodem onder je bestaan vandaan.

Ruim 2 jaar verder lijkt het er dan echt van te komen. Na inschakeling van een advocaat en door de onvermoeibare inspanningen van onze steun en toeverlaat, de expert die vanaf het begin betrokken is geweest, wordt uiteindelijk toegegeven dat de schade is veroorzaakt door de werkzaamheden en wordt volledig funderingsherstel geaccepteerd als enige oplossing.

We hebben het dan over december 2007. Om dan te denken dat het in 2 weken is afgerond blijkt een enorme misvatting. 5 Maanden duurt het inmiddels en nog steeds is het geld niet binnen. Ronduit schandalig! Alle handtekeningen schijnen nu echt gezet te zijn. Weer een andere formulering voor u moet nog even geduld hebben. Wanneer ik zelf iets moet ondertekenen duurt dat 4 seconden, moet het met zijn 2en dan komt daar al snel 8 seconden bij, want ze leest het wat beter. Bij de gemeente en de verzekeraar doen ze daar ongegeneerd 5 maanden over. En dan moet je nog elke 3 dagen iemand vragen of er al schot in de zaak is.

Goed, we zijn er nu echt bijna. Zo ver dat we besloten hebben te starten met de herstelwerkzaamheden voordat het geld echt binnen is. Wij gaan niet meer wachten. 3 jaar is lang genoeg.

Alles is ingepakt en verhuisd, spullen die niet meegaan zijn opgeslagen en we hebben een tijdelijke woning gevonden die we inmiddels hebben betrokken. Gisterenochtend zijn de busjes voorgereden van het slopersbedrijf Break Down… en inmiddels is de benedenverdieping veranderd in een enorme puinhoop. Op dag 1 is de hele vloer leeggehaald tot op het onderhout en is de muur tussen keuken en kamer verwijderd.

Vandaag op dag 2 is ook die ondervloer grotendeels verwijderd. Verder is de wand tussen keuken en badkamer gesloopt, is de keuken in de container beland, is het vlonder in de achtertuin weggezaagd en zijn de tuintegels verwijderd.

Ik dacht dat ik er moeite mee zou hebben maar niks is minder waar. Het voelt als een opluchting dat we gestart zijn en dat het echt grondig wordt gesloopt om vervolgens weer helemaal opnieuw te worden opgebouwd. Het lijkt wel een bevrijding. Hoe meer er gesloopt wordt hoe meer de 3 jaar frustratie uit het pand wordt weggesneden als een rotte plek uit een appel. Gooi het allemaal maar in de container en maak er weer een echt huis van.

Ik kan die puinhoop prima hebben. Kom maar op.

O ja gemeentemeneer,

Als u dit leest, maak ff over ajb…