Amper, bijkans, nagenoeg, praktisch, temet, vrijwel, welhaast oftewel bijna. Dat horen we nu al een paar maanden. Als ik straks alle leveranciers zo lang met “bijna” kan afschepen levert dat een mooie rente op. Ja het gaat weer over geld of moet ik zeggen de afwezigheid ervan.
“De betalingsopdracht is getekend door het sector hoofd en de directeur. Het sectorhoofd heeft de stukken meegenomen naar de financiele administratie. Hij is op de hoogte van de urgentie en zal vragen aan het hoofd financiele administratie om het geld met spoed over te maken”. Dat is de tekst van onze expert die elke dag doende is om de gemeente te bewegen in beweging te komen. Als ik de zin nog eens naloop krijg ik visioenen van om5uurvertrekkende ambtenaren diezichvanhetleedvanhunklantennietechtveelaantrekken…
Dan komt u toch gewoon volgende week weer even terug?
Laat ik kalm blijven, het goede nieuws dat uit bovenstaande teksten blijkt is dat het er nu echt bijna is. Kratje bier dat er aan het einde van de week nog naks op de bankrekening staat. Neesorrymeneer, dieisopvakantie en ikgadaarnietover… Neehoor daarmoethetstempelvandeboekhoudernogop. Neediewordenmaar1keerindeweekweggebrachtnaardebankmeneer.
Zie je daar ga ik weer. Af bello! Koest, in de mand. Het komt allemaal wel goed. Die mensen doen ook hun best enzo. En de aarde is plat…
Terug naar waar het allemaal om draait, onze hut. Het is er nu wat tochtig toeven. De open ruimte onder de achtergevel is nu groot genoeg voor een peloton krakers. Die krijgen het overigens wel koud en hebben stevige kaplaarzen nodig om een beetje droog te blijven. Na zo’n regenachtig dagje is het namelijk lekker zompig binnen. De binnenkant is nu leeg. De graver is weer afgevoerd en de grond is vrijwel vlak. Achter tekenen zich de contouren van de nieuwe aanbouw af. De grond is afgegraven, vandaar natuurlijk ook die ruimte bij de achtergevel. Het grondpeil buiten is nu gelijk aan binnen. Daar kan straks de bewapening onderdoorgevlochten worden zodat later het beton achter kan worden bijgestort. Op die manier loopt de bewapening naadloos door in de vloer. Ik weet overigens niet of ze de vloer in 1 keer gaan storten of eerst binnen, dan rechtzetten en dan buiten. Het zal wel een keer verteld zijn maar dat ben ik dan vergeten.
De foto’s hebben nieuwsgierige toeschouwers de trein ingelokt om eens een kijkje te komen nemen… Raar hoor als je ’s avonds thuis in de mailbox foto’s aantreft van tuinafgravende medewerkers. Ik kan het me voorstellen. De foto’s zijn natuurlijk zo beeldend dat je zelf eens wil gaan kijken. Wij zijn er aan gewens maar de reactie van de meeste ontvangers zijn van medelijdende verbijstering. Ocharmezielen, wat gebeurt er toch allemaal in jullie huis? Komt dat nog wel goed? Leuk genoeg hebben wij er een heel ander gevoel bij. Weg met al die bende onder dat huis, eerst goed dat gezwel er uit snijden en dan helemaal opnieuw beginnen. Ik hou visioenen van in bad zitten met een glas sjampie maar dat is nog heeeeeel ver weg natuurlijk.
Aan de andere kant zie je wat er in 1 week kan gebeuren. Als ik de eerste foto’s zie waar de keuken nog opstaat en dan doorblader naar het eind waar je door de gaten op verschillende plekken naar buiten kunt kijken is het verschil euh , goed te merken.
De rest van de week wordt er waarschijnlijk niet meer gewerkt.
Wij gaan de volgende dagen gebruiken om de inrichting verder in te vullen. Tegels kijken voor de keukenvloer, de gang en het toilet. Keuze maken voor de houten vloer in de woonkamer. Eens voorzichtig snuffelen aan nieuwe meubels, allemaal leuke dingen.
Ennuh, gemeentemeneer, dat kratje bier verlies ik graag. Doe het nog effe voor het einde van deze week.
Filed under: Uncategorized | getagged: schadevergoeding, sloop, verbouwing
Het is natuurlijk wel een bezienswaardigheid, een huis waaronder de grond vandaan gegraven word, en daarna opgekrikt, rechtgezet en weer verankerd.
Dat in combinatie met het snufje soap-drama van de onwillende gemeentemeneeren die overduidelijk laten merken dat het hun probleem niet is, maakt het een stukje kwaliteits real-life soap.
ambtenaren he……….
maar toen…………………